Μεγαλωσα σε μια συνθήκη όπου κάποια αυτονόητα της ζωής ήταν για μενα δύσκολα!
Και να τα κερδισω και να τα εκφρασω.
Και τα περισσότερα,αν όχι όλα,ήταν θεματα αγάπης και ασφαλειας.
Έχανα την μαχη μαζί τους…
Γύρω μας φωλιάζουν τέρατα.Καθημερινα ακούμε για γυναικες σκοτωμένες, παρατημένες, βιασμένες, βεβηλωμένες.
Καποτε έλεγα «Δεν θα μου συμβεί ποτε.Θα τρεξω, θα φωνάξω, θα καταλαβω.»
Και δεν καταλαβα ποτέ τελικα.
Είμαι ένα κορίτσι που, λίγο πριν κλείσει τα 15 της χρόνια, βιάστηκε.
Σεξουαλικα. Και πολύ βάναυσα.
Ενα κορίτσι, που στα τέλη σχεδόν του 90, η ηλικία των 15 ήταν ακόμα πλήρως εφηβική, ρομαντική, με μια δόση παιδικότητας.
Την έχασα. Μεσα σε μια ώρα, σε δυο, ούτε και θυμαμαι.
Μυστικό βαθιά κρυμμενο μέσα μου για 15 ολοκληρα χρόνια. Μυστικο από γονείς, μυστικό από αδέλφια. Απο καθαρό πρωταρχικό φοβο. Και από άλλα που τότε δεν καταλάβαινα το γιατι.
Έζησα με αυτό, συνέχισα με αυτό ή μαλλον προσπαθουσα να επιβιώσω μαζί με αυτό.
Βρέθηκα ακριβως σε αυτή τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην τρέλα, την αυτοκτονία,τους εθισμούς και στην επιλογή να παλέψω για την ζωή μου με νυχια και με δοντια και επέλεξα -με πολλά δάκρυα και πολύ πονο -το δεύτερο, το πιο δύσκολο.
Επελεξα την αγάπη,την αγκαλια, το μοιρασμα… την εμπιστοσύνη… Να ψάξω να τα βρω, μέσα μου και έξω μου, λες και ήταν κρυμμένος θησαυρός χωμένος στον πιο αλλόκοτο λαβύρινθο.
Με πολύ αγώνα, πολύ πονο και φόβο αλλά και πολύ λαχταρα για ζωή, έκλεισα αυτό το Τραυμα σε ένα σιδερένιο κουτακι, το δεσα στο πόδι μου και πορεύτηκα προς τον δρόμο που αχνοφαινόταν το φως! Εμαθα να τρεχω μαζί του… Μαραθωνίους επι Μαραθωνίων…
Βαρυ φορτίο που στην πορεια το ενιωθα βαμβακι.. Γιατι το είχα συνηθισει. Γιατί όσο και να το μισούσα ήταν κομματι μου. Που όμως ,όσο απαλό κι αν ήταν, εκοβε σαν ξυράφι…
Έκανα πολύ προσωπική δουλειά με τον εαυτό μου. Ουτε και που ηξερα ότι είχα αυτή τη δύναμη μέσα μου.
Και αναρωτιόμουν:-«Χρειαζόταν να γίνει αυτό στη ζωή μου για να το ανακαλύψω τόσο νωρις;;;» Ίσως. Ισως αυτή η δύναμη είχε ανάγκη να ελευθερωθεί. Τοσο νωρις…
Έμαθα να μην ψάχνω πια απαντήσεις.
Έμαθα να προχωρώ.
Να θεραπεύω κομμάτια μου με κάθε τρόπο.
Να ακούω με μεγαλύτερη οξύτητα την καθοδήγηση μου από ψηλά.
Να βλέπω καθαρότερα τα σημάδια.
Να “μυρίζομαι” αρνητικές ενέργειες.
Να μην έχω απωθημένα.
Να αγαπώ βαθιά και να ερωτεύομαι.
Να γεύομαι, με όλο μου το είναι, τις χαρές της ζωής.
Και να χαμογελώ — πάντα πλατύτερα, και από καρδιάς, να φαίνονται όλα μου τα δόντια!
Ίσως, τελικά, με κάποιον τρόπο, ο καλός-κακός λύκος να ήμουν εγώ.
Λένε πως οι καλύτεροι θεραπευτές είναι εκείνοι που έχουν αντέξει τον πιο βαθύ πόνο.
Είναι τιμή μου που το Σύμπαν με οδήγησε, τελικά, στο μονοπάτι της θεραπείας.
Γιατί, μέσα από τη θεραπεία του εαυτού μου, βρήκα τον σκοπό μου:
Να βοηθώ άλλους να θεραπεύονται.
Ίσως με ρωτήσεις… Έπρεπε να είναι έτσι;
Όχι. Σίγουρα όχι.
Στις αγαπημένες μου γυναίκες, και στους άντρες που με συναισθάνονται, θέλω να προσφέρω την πιο δυνατή αλήθεια που έχω μάθει:
«Είσαι πολύ πιο δυνατός/ή απ’ όσο νομίζεις.»
Μην αφήσεις καμία συνθήκη να οδηγήσει το μυαλό σου στο χάος — γιατί είναι το ίδιο το μυαλό που προσπαθεί να σε τρελάνει.
Ζήτησε βοήθεια.
Μάθε να ζητάς βοήθεια.
Και αγκαλιές να ζητάς.
Και να είσαι κοντά στα παιδιά σου. Κάν’ τα να νιώθουν ασφαλή.
Και μείνε κοντά στους ανθρώπους που αγαπάς και που σε αγαπούν… Με ενσυναίσθηση.
Και μη σωπαίνεις πια. Αρκετά.
Και να γνωρίζεις πως ό,τι κι αν σου συμβεί, δεν είσαι μόνος. Ούτε ο μόνος…
Χωρίς ντροπή — αλλά κυρίως χωρίς φόβο.
